SomsBand in het nieuws!

Door Ad Jacobs / Thomas Lowette

woensdag 28 december 2005

Gelezen op de site van Westhoekinfo:

DRANOUTER - Met een recordaantal van 75.000 bezoekers over de voorbije
vier dagen, en alleen regenvlagen bij nacht, kijkt het
Dranouter-folkfestival terug op een 27ste succes op rij. Wijdser dan
ooit, dat Heuvelland. Talrijker dan ooit, de opkomst. Breder dan ooit,
dat programma, waar Luc De Vos zich deed opmerken in een kilt en Laïs
een potje jeugdbewegingssamenzang inzette om de tijd te doden.

Capercaillie merkt het verschil wel. Het was van 1987 geleden dat de
Schotten het Folkfestival aandeden. Was kleermakerszit toen nog dé
manier om met een driekwartliter-pint de concerten en de geneugten des
levens te smaken, vandaag overheerst het feestgedruis.

Voor de Peruaanse gratie Susana Baca was het vrijdagavond emotioneel
optornen tegen de akoestiek-met-ballen van Paul Weller solo. That's
entertainment. En dan moest Weller het eigenlijk nog afleggen tegen de
ware Novastar . Joost Zweegers, voor de gelegenheid meer akoestisch en
vaker met piano, beleefde in Dranouter de climax van de
publiekslieveling. En alsof hij het vandoen heeft, roept-ie even de hulp
in van Mauro (Pawlowski), onder andere voor een bijtend Powderfinger van
Neil Young. Bij het verlaten van de grote concerttent pinkten de
hemelsluizen wat traantjes weg.

Authentiek

Overigens mocht Dranouter zich gelukkig prijzen. Wisselvalligheid was er
alleen 's nachts, in het klimaat. Ook zaterdag bleef het grotendeels
droog, wat mooi paste bij Jan De Wilde 's humor: de peetvader van de
folk kondigde zichzelf aan als anticlimax. Zijn geesteskind Luc De Vos
en Gorki daarentegen onthulden publiekelijk hun Schotse aard. In kilt
rockten Luc MacFox, Eric MacBeastman, Luke MacHeyho en Rick MacBusheals
de stormtouwen van de grote concerttent.

Bij Laïs ging het wat beschaafder toe. Hoewel: welk festival kan zich --
in afwachting van de oplossing van een technisch probleempje -- een
collectief Een Nederlandse Amerikaan permitteren? Dit moet Dranouter
zijn, waar de drie mooiste stemmen van Vlaanderen een stuk zelfbewuster
voor de dag kwamen dan bij de eerste schuchtere introductie, jaren her,
bij Kadril.

Kadril zelf, geboren en getogen op Dranouter, had vrijdagavond al
geschitterd. Voor hun 25ste verjaardag waren ze opnieuw een verbond
aangegaan met Patrick Riguelle. Die man samen met Eva De Roovere: je
kwam oren en ogen te kort.

Terug naar zaterdag, waar de SomsBand in Dranouter-dorp Pour un flirt
(avec toi) van Michel Delpeche speelde. En ook Suzanne Vega haar
klassiekers uit de gitaarkoffer haalde en weer dat meisje-met-gitaar
werd, ook wanneer haar op stapel staande cd Songs in red and grey aan
bod komt. Dranouter haalt het meest authentieke boven in ieder mens.

Daar kan ook Youssou N'Dour van meespreken. De Senegalees heeft op
Belgische bodem in jaren zo geen oorspronkelijk Afrikaans getint concert
gegeven. De percussieve hoogstandjes zweepten hem en zijn laaiende
toehoorders op tot een extra derde bisronde: de wereldhit 7 Seconds .
Tegen deze klasse stak de Franse belofte Zen Zila af als een derderangs
Mano Negra meets Manau.

Zondagochtend schiepen Les Nouvelles Polyphonies Corses schoonheid. Het
terrein lag er intussen wel bij als een vuilnisbelt. Het succes van
Dranouter legt een smet op de groene inborst van het festival, maar het
weet van geen wijken. Net zomin als de zon. Of de SomsBand.

Thomas LOWETTE

adres: http://www.horecaregio.be/pers/detail.asp?persID=626