Jaak Kustermans

vrijdag 8 december 2006

Ze hadden me verwittigd!
Gene lelijke smoel op de site!
Dussssssss…..  zet ik er mijn fluit maar op.   


Het kan verkeren, het moest er van komen!

Ik weet nog goed, ons vader speelde accordeon als we klein waren, en die kende nog minder van muzieknoten dan ik. Jaakske kreeg van de Sint een kartonnen drumstel. En mijn eerste “band” met muziek is zo ontstaan.

Alle instrumenten konden me bekoren: thin-wissles, mondharmonica, gitaar, ………..   Ooit kocht ik zelfs een viool, om te kunnen fiddlen als een Blue-grass-fidler.  Jammer genoeg belandde dat instrument aan 4 spijkertjes tegen de muur. Het had dan ook iets goddelijks.

Pas getrouwd, in een jonge wijk, verzorgde ik samen met een paar muzikale buren jaar op jaar een amuzementsavond, en jaaaaaaaaaaaaaren aan een stuk, tot ongenoegen van de familie, maakte ik lawaai in huis.

Meestal leek het nergens op, maar soms klonk het toch een beetje.

Maar ik geraakte meer en meer in de ban van de sax. Dat is pas een instrument waar je op kan “zingen”.

In een onbedachte bui kocht ik zo een ding, mijn eerste grote liefde, en nu…………..

Dus op muziekles bij het beruchte Saxofoonorkest in Zwijndrecht. Later ook met het orkest meespelen.  Ik leerde er Eddy House kennen. De beste saxspeler in België: eerlijke echte muziek vanuit het onderste van de buik………..  Dan ontdek je pas mooie muziek!

En het moest wel zo zijn: de fanfare van Hoogstraten vroeg om te komen spelen, Meerle ook…………..

Van de alt over de tenor naar de baritonsax. In het begin niet zo leuk als de alt, maar nu voel ik me er toch prettig bij.

En als je dan een dol(-enthousiast) iemand als Jos Sommen leert kennen, en een prettig gestoord iemand als Coca-cola- Dave, die zegt van eens mee te doen, wie ben ik dan om dat niet te doen.

En de rest van de band?................................................... is nog gekker, dus: het kan verkeren, het moest er van komen.